Ik ben in mijn verhalen er altijd attent op geweest om het leesbaar te houden voor iedereen .
Ik heb ook gepoogd om gaandeweg de lezer mee te nemen in het duivenverhaal .
Duivenspel is een sport die heel veel vraagt van de duif , van de melker , en ja ook van het gezin .
Ik zou bijna zeggen dat zonder interesse in het gezin het een verloren zaak is .
En daarom loopt er door mijn verhalen één rode draad ....Duiven .
Ik ben er in geboren en ik ga er mee sterven .
De aanleiding tot dit verhaal is eigenlijk een filmpje dat ik te zien kreeg op FB ,
gemaakt door een klasgenoot  uit de lagere school  , Martin van Acker .
Op dit filmpje zag ik mijn dochter terug , lopend met een rubber ringetje in haar hand ,
afkomstig van het  pootje  van een duif  van haar grootvader  . Mijn vader .
Ik geef wat uitleg . 
De duivensport ontstond rond 1850 .
Dat was een heel primitieve bedoening .
De duiven werden verzameld en door dragers te voet naar de plaats waar ze zouden gelost worden .
Ze waren soms dagen onderweg met een mand op hun rug waarin 10 tot 15 duiven vertoefden
en waarin ze ook eten en drinken kregen .
Een constateur bestond nog niet . Dat is gewoon een prikklok waarin je ook een doosje kon inbrengen waarin de rubberring van de poot van de duif gedropt werd . 
Op die  ring stond een nummer dat bij het vertrek opgeschreven werd , voor de zekerheid dat het wel degelijk om dezelfde duif ging , die ginds gelost werd en thuis arriveerde .
Dat systeem werd systematisch geperfectioneerd en het heeft stand gehouden tot zo'n 10 jaar geleden .
Nu gebeurt alles volautomatisch .

De duif loopt bij aankomst over een antenne en wordt automatisch geregistreerd door middel van een vaste ring met ingebouwde chip . Het is millimeter werk geworden , tot 1/100 van een seconde !
De winnende duif is diegene die de hoogste snelheid haalt op de afstand tussen losplaats en zijn hok .
Die snelheid kan je onmiddellijk zien op je smartphone en ook die van de duiven van je tegenstrevers .
Dus ja , heel in het begin moest de aangekomen duif door een loper  naar het clublokaal " gelopen " worden en ze werden daar in zakjes , waar alleen het kopje uitstak , aan een koord opgehangen . De eerste eerst uiteraard .
Die eerste duiven werden als helden onthaald en met roem overladen .
Later , rond 1900 , deed de eerste constateur zijn intrede .
De gewone man kon dat niet betalen en er werd een toestel  in het lokaal geplaatst en de lopers moesten nu alleen nog met het ringetje lopen van de duif .
Later kon iedereen zo'n toestel aanschaffen of huren en de modernisering was begonnen .
Geen mens weet waar het zal eindigen maar de duif zal zich nog altijd uit de naad moeten vliegen voor haar baasje .
Ze kunnen dat perfect . Ze zijn er voor geschapen en ze zijn er voor opgeleid !
Terug naar mijn vader en zijn kleindochter . Onze Nancy ( 1973-2003 )